PRANGA

Gökçe, karanlığın içinden yürüyerek büyüyen bir kızdı. Hayat ona merhameti değil, suskun acıları öğretmişti. Her gece biraz daha ağırlaşan düşüncelerle uyur, her sabah yeni bir yarayla uyanırdı. Ama yine de kırılmayı reddeden bir cam gibi, çatlaklarının arasından ışık sızdırmayı başarırdı.

Onun direnci yüksek sesle haykıran bir isyan değil; içten içe kanayan, ama durmayan bir yürüyüştü. Kimi zaman kendi nefesine bile yabancı hisseder, kimi zaman geçmişin hayaletleriyle konuşurdu. Gökçe, prangalarını sevmeyi değil, onları sessizce sürükleyerek yaşamayı öğrenmişti.

Pranga'da Gökçe, karanlığa alışmış ama karanlığa teslim olmamış bir ruhun hikâyesidir; kırılganlığıyla güçlü, suskunluğuyla çığlık atan bir kız...