I will not forget you

To było zbyt trudne, żebyśmy mogli po prostu wszytsko zostawić.

Zbyt trudne by zrozumieć, zapomnieć, cofnąć się. Zbyt trudne żeby zrobić cokolwiek.

Ciężko było rozróżnić rzeczywistość od naszych marzeń i snów. Od uroczych słów i wydarzeń, po najśmielsze wyobrażenia. Gdy tego pamiętnego dnia, wyruszyłam w przygodę z krzykiem, zafascynował mnie do tego stopnia, że straciłam dla niego głowę. Cholernie sie uzależniłam. On był moim przekleństwem, lekiem i chorobą na całe życie. Ale oboje za bardzo się w tym zatraciliśmy.

Zaczęliśmy grę, której żadne z nas nie chciało kończyć. Chcieliśmy w nią grać i oboje pragnęliśmy zwycięstwa. Niestety, zwycięstwo zawsze ma swoją cenę. Nie myślałam tylko, że będzie ona aż tak wysoka.

Gdyby któreś z nas chciało by prosić o pomoc, nikt by nie usłyszał.

Bo cisza była głośniejsza od krzyku.

Otoczyła nas, łaknęła i chłonęła, wydzierając się powoli w nasze kości. Była zbyt gęsta żeby się z niej wydostać.

Zbyt trudna.