Trozos #1: Kintsugi, el arte de querer nuestras cicatrices.

Trozos #1: Kintsugi, el arte de querer nuestras cicatrices.

  • WpView
    Bacaan 310
  • WpVote
    Undian 68
  • WpPart
    Bahagian 15
WpMetadataReadSedang Ditulis
WpMetadataNoticeTerakhir diterbitkan Sel, Okt 10, 2023
WpInfo
Fiksyen
Romantika
Querido amigo, te daré consejo. La próxima vez que te inviten a una fiesta, piénsalo dos veces antes de aceptar o simplemente no vayas. ¡Destruiras tu mundo! ¿Y si no me crees? Velo por ti mismo. Son muchas piezas del rompecabezas y tantas vidas en juego. ¿Y de quién sera la culpa? Solo tuya. Tuya, tuya, tuya. Soy Mady, y sí. Yo fui a una fiesta. Y sí, soy culpable. Complete su retorcido plan.
Hak Cipta Terpelihara
#268
auto-lesiones
WpChevronRight
Jom sertai komuniti bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang diperibadikan, simpan cerita kegemaran anda ke dalam Pustaka anda, serta beri komen dan undi untuk mengembangkan komuniti anda.
Illustration

Anda juga mungkin menyukai

  • Mi Mala Suerte y Yo
  • Mí chico
  • El difícil camino recorrido.
  • PIEZAS PERDIDAS #2  [✔]
  • Amnesia ~ Proxys [Cancelada]
  • Infinito por Privilegio
  • Abismo [Libro 1]
  • Furia Nocturna
  • Los Infortunios Del Amor

Mi vida nunca ha sido fácil, y últimamente parece que la mala suerte me sigue a todas partes; cada problema supera al anterior y siento que me ahogo en un mar de sufrimiento infinito. ¿Tanto hice para merecer esto?. No lo sé, no lo sabemos. Un problema tras otro, una dificultad tras otra; siempre algo tiene que pasar que hace que mi vida sea más y más miserable a cada minuto. No sé qué hacer, no sé por qué estoy aquí, A veces simplemente quisiera desaparecer de este mundo. Así todo se resolvería... ¿verdad?... Mi vida nunca fue perfecta; sin embargo, disfrutaba vivirla. Me emocionaba el hecho de no saber lo que ocurriría a continuación; era mucho más interesante para mi vivir sin saber lo que te deparaba el destino, con esa emoción que sólo te da la anticipación y la incertidumbre. ¿Pero ahora? Ahora cada día se me hace monótono; es una lucha el simple hecho de levantarme de la cama. Cada paso que doy reduce un poco más mis ganas de vivir; las sonrisas ahora son una máscara para ocultar mi dolor; y la incertidumbre que antes me emocionaba, ahora es lo que más me aterra. Me di cuenta de que siempre, SIEMPRE las cosas pueden ir a peor; pero desafortunadamente, tuve que aprenderlo de la peor forma posible: a través del sufrimiento propio. Lo que antes eran días llenos de risas y emoción ahora se han convertido en momentos de soledad y tristeza. ¿Podré encontrar la manera de cambiar mi destino?, ¿Recuperaré la armonía en mi vida, o seguiré siendo víctima de mi propia mala suerte?

Maklumat lanjut
WpActionLinkGaris Panduan Kandungan