Op weg naar het einde

"Op weg naar het einde, waar een elf overleefd"

1200 na het eindeloze gevecht, het is al eeuwen stil tussen de elfen en mensen. Ze negeren elkaar en kijken nooit naar elkaar om. Tot nu, de nieuwe leider van de mensen wil het gevecht uitvechten. Omdat er nooit een winnaar of verliezer is geweest. De mensheid wil winnen, Terwijl de elfen nog geen idee hebben wat er aan de hand is.

Lidya woont bij de mensen, maar toch heeft ze al haar hele leven het gevoel dat ze anders is dan de mensen om haar heen. Ze gaat ontdekken wie en vooral wat ze is. Ook zij heeft door dat de spanningen oplopen. Gaat er een bloedige oorlog komen of blijven deze stammen rustig.

Hier is een stukje uit dit verhaal:
hé elf en mevrouwtje, riepen ze van een afstand van zo'n 15 meter. Zo noemde ze ons altijd. Waarom achtervolgen jullie ons, zei Rosa boos. Wij, zeiden ze heel onschuldig. Wij achtervolgen jullie niet, jullie zijn gewoon altijd op de plek waar wij heen willen. Ik voelde de woede door mijn aderen stromen. Dit was niet de eerste keer dat ze ons zijn gaan irriteren. Ik zag dat Rosa ook woede voelde, misschien nog meer dan dat ik deed. Haar hand ging omhoog en gooide Jordi met een sierlijke beweging in het water. Als blikken konden doden, waren we nu dood. Christian keek ons woedend aan terwijl Jordi op de kade probeerde te klimmen.