Merhaba

Çocukluğumdan beri beyin açmak istiyordum.8.sınıf öğrencisiydim. Hayat adımımızı belirleyecek bir sınavla cebelleşiyordum.Farkında olmadan gözlerimi bozmuştum.Kendini o kadar kaptırmıştım ki hangi fırtınaların yüzüme tokat attığını bile bilmiyordum.Defalarca sordum neden bendim ?
Kıskançlık o içindeki nefretti o pis duygu.Anlsmsızdı her şey.Sınava son bir hafta. Kendinden emin koşuyordum .Ta ki yüzüne gülen masum insanların çirkef oyunlarına düşene kadar. Belki de bu benim hayattaki meşakkatli sınavımdı.Evet istediğim okulu kazanamamış hayallerin denize vurduğu dalga kuruntuları beni benden alıyordu.Babam ağlamama izin vermiyordu.Tekrar hastalanamdan korkuyordu.Artık ağlamıyordum ama kalbim içim tarifsiz duygu...
Kazandığı okul kalelerini altınla kaplanmış insanlarla doluydu.Bunu o zaman göremezdim. Üzerinden atmak zordu emeğinin karşılığını alamamış olmam.Kazandığım okul tüm her şeyi unut ben varım artık seni sımsıkı tutup ağlamayı unutturcağım der gibiydi.