BU BENİM KADERİM

Sabahın ilk ufuklarıyla beraber açmıştım gözlerimi dünyaya,yeni ve heyecanlı bir gün yaşamaya.
İçimde,sanki hiç bitmeyecek bir neşe bir kıpırdanma vardı.Geliyordu!Evimizin yeni doğan küçük bö-
ceği sonunda hastaneden çıkmış,yuvasına dönüyordu.Küçük böcek diye hitap ettiğim minik karde-
şimin,tam olarak neye benzediğini kafamda kuramıyordum.Kafamda o an kurduğum tek şey,küçük böcek büyüdüğünde onunla birlikte çarşılarda dolaşıp çeşitli faaliyetler gerçekleştirmekti.Bu düşün-
celere daldığım bir anda anne-babamın ve bütün bir ömrümü onunla geçireceğim küçük böceğin gel-
diğini duymuştum.Küçük böcek ağlıyordu,hem de hiç bir zaman susmayacakmış gibi.Koşarak bahçeye çıkmıştım.O da ne?Küçük böceğin gözleri,göze batacak derecede şaşıydı.Ne hissedeceğime tam olarak karar verememiştim.''En azında bir kardeşim var''diye sevinmeli miydim?Yoksa şaşı olduğu için onunla güzel vakit geçiremeyeceğim için üzülmeli miydim?Sonuçta bu da bir kader,bu da Allah'ın bir takdiriydi.
Oysa ne de çok güzeldi benim küçük böceğim.Sarışın saçları,mavi de gözleriyle adeta ısıtıyordu insanın
içini.Ama şimdi önümüzde nasıl bir yaşam olduğuyla ilgili hiç bir fikrim yoktu....