Siyah

İçimdeki kendime olan öfkem .. Yaptığım hatalar yüzünden kendime, tüm insanlığa küsüşüm .. Ve benimle birlikte herkezi öldüren anlamsızlıklar ..
Çevremizde bencilliklerini hayat amacı olmuş bu kadar insanlar arasında mutluluğu aramak en büyük hatamız bizim. Gökyüzünün sevişini, güneşin gülümseyişini görmezden gelip tüm merdivenleri kendine bile gücü olmayan insanlara dayadık . Sonuçta düştük; gökyüzünün gözünden .. Ve şimdi karanlığa batışımızda, kendimize olan öfkemizle başbaşayız . Farkedilmeyecek kadar uzak , el uzatılıp çıkarılamayacak kadar derindeyiz .. Çırpındıkça batıyoruz . Kurtulmak istedikçe kararıyoruz..
Karanlıklar içinde griyiz biz ; Ne beyaz kadar masum ve temiz , ne de siyah kadar karanlık .. Beyazımızı tükettikçe acılarla koyulaşıyoruz, şarkılarda demleniyoruz .. Siyahlaşıyoruz ..
İnsanlar karanlıklardan korkalar , karanlığımızdan korkuyorlar içimizdeki kaybolmayan beyazı görmek bile istemeden.. Uzaktan yargılayıp idam ediyorlar gönüllerinde..