ASTRA BENLİĞİM (+17)

...
-Bazen karanlık ışığın gölgesinde bırakmak için bencilce saklamak istediği gerçek benliğimiz değil mi?
-karanlıktan kaçmak bu kadar kolaysa kabullenmenin bizi tamamlaması garip değil mi?

Oysa Vera ışık gibi parlarken karanlığına teslim olmanın mutluluğunu taşıyordu adeta , bunlar birer benzetme olmalıydı değil mi? Hayır bu kelimeler sen ve benim kadar gerçek ve Vera ' da bunu anlamaya çok yakın .

Karanlık bir geçmişin aydınlık kızı güzelliğin ve masumiyetin maskelediği bedendeki 17 yaşındaki Vera acı darbelerin verdiği huzurla yolunu çiziyor ve durdurulamıyacak bir kehanetin geleceğine kollarını açıp teslim olmak istiyordu.Oysa ailesi niye bu huzura düşmandı.

...

Her gece tekrar tekrar aynı şeyleri şiddeti artarak yaşamaktan yorulmuştum. Yine olamazdı bu karanlık ve soğuk yerde bir gece daha geçiremeyeceğim kadar yorgun ve korkmuş bedenimi burada tutamazdım. Ailem dediğim insanlardan ise darbe almaktan yorulmuştum. Anne dediğim kadın yüzüme soğuk ve imrendiğim belli eden bakışlarını bahşetmişti. Duyduklarımı inanamıyordum ve lanet olsun ki o partiden 2 gece önce olanlar ile ilgili hiçbir şey hatırlamıyordum. Sahi ne olmuştu o gece odada bedenimi bulamadığım o uzun gece her gelişlerinde bana o gece olanlar ile hakettin burayı diye açıklama yapıp kapıyı örtüyorlardı.
" Hayır O kişi ben değildim anne, inanın bana lütfen çıkarın ızdıraplı zindanımdan korkuyorum"

Çatılmış kaşları ve sinirden belli olan dudak çizgileri ile tıslarcasına "burası senin yeni yuvan sen seçtin burayı ve hakettin geç olmadan içeri gir olanları hatırla her şeyin sorumlusu yine kendinsin"
Ve kapı kapandı.

...