Boş Sokak

Güneş bugün doğmaya üşenmiş gibiydi.Odama gelen ışık hüzmesi yüzümü tokatlarken bedenimi kaldırdım.perdeyi kapattım.Işık bana göre değildi.Hiç bir zaman güneşi sevmemiştim.Karanlık benim en iyi dostumdu.
Aynada yorgun bir Ada gördüm.Gözlerim adeta bedenimden çıkmak için benimle savaş veriyordu.Bir davul misali şişmişlerdi kalbim yorgundu,bedenim desen zaten bitmişti,kişiliğimi taşımakta zorlanmaya başlamıştım artık.
"Şu haline bak!sana kim baksın?" diye düşünerek iç geçirdim.Yüzümü yıkadım.Suyun buz gibi soğuk olması tenime değince yüzümü yakmasına neden oldu.Hissettiğim her şey değişiyordu.Salona geçtim dünden kalan fincandaki kahveye baktım.Onun içtiği kahveydi.Hepsini içmemişti bile.Yarım kalmıştı..
kahve gibi bende yarım kalmıştım...

"Senin aldığın nefes benim şiirlerimdi"

Yağmur Oktay