hayata yeniden

lise üçe gidiyordum.hatırladığım tek şey ameliyathanenin önünde bekliyorduk.evet ben, babam ve kardeşim.daha tanıdık tanımadık bir sürü kişi vardı.sonra ameliyathane kapısı açıldı ve doktor çıktı.tabi hemen yanına koştum,sorular sormaya başladım.ama o kadar üzgün bakıyordu ki vereceği cevabın hoşuma gitmeyeceğini o dakika anladım.sonrası muamma hiçbir şey hatırlamıyorum.gözlerimi açtığımda bir yatakta yatıyordum.hastane odasındaydım.gözlerimden yaşlar dökülmeye başladı.annem ölmüştü,artık yoktu.o kadar kendimi bilmez haldeydim ki ne yapacağımı hiç bilmiyordum.dünyam başıma yıkılmıştı sanki.ağlama sesime gelen babam,kardeşim ve hemşire ile daha çok ağlamaya başladım.annem! annem! annem ölmüştü benim...babam beni kollarının arasına aldı,sıkıca sarıldı.sonra kardeşime sarıldı.
1 GÜN ÖNCE
sabah o kadar huzurlu bir şekilde kalktım ki.sonra hazırlanıp hemen mutfağa gittim.anneme bir öpücük kondurdum ve masaya geçtim.sonra kardeşim ve babam geldi.bir ara annemle babam tartışmaya başladı.ne olduğunu anlamadan annem hızla masadan kalktı ve anahtarları alıp dışarı çıktı.kimse kahvaltı yapmadı.babam da sofradan kalktı televizyon izlemeye başladı kardeşim odasına çekilmişti.bende sofrayı toparladım.evi sessizlik sarmıştı.1-2 saat sonra telefon çaldı.babam açtı, o dakika gözleri doldu ve şaşkın bir halde bana bakıyordu.annemin kaza geçirdiğini söyledi.ayaklarımın bağı çözülmüştü sanki dizlerimin üstüne oturup ağlamaya başladım.hızla evden çıktım hastaneye koştum...
hayat böyle işte ayrılık gelmeyecek sanırız ama ayrılık gelir bulur bizi.annem olmadan yaşayabilir miyim ki, yaşanıyormuş işte her acıya alışıyormuş insan.annem olmadan geçirdiğim ilk günüm,misafirler doldurmuş evi.kuran sesleri yankılanıyor evin i