ASLA VAZGEÇME

Elimdeki kağıtları
düzenledim.”anne,ben  yapamıcam ya.Hepsi
bir facia” dedim son metini okurken.

“saçmalama” annem kulakları
sağır eden
; bağırışıyla içerden gürledi.
“Ne demek yapamıcam? Sen değil miydin ”
yazsam  film olur.”diyen?” dedi.
Haklıydı. Ben yazdığım senaryolara güvenen bir kızdım. Ne oldu ki şimdi?
Annemin yanına paytak paytak ilerledim. “anne şunlara bakarmısın,  benden olmaz. ben senarist olamam” dedim ses
tonumdaki kırgınlığa ve  hayalkırıklığına
aldırmadan. Annem yanıma geldi,sandalyeye oturdu”güzel kızım,sen çok güzel
şeyler yazıyorsun.Ne demek beni seçmezler? Seçmezlerse  kendi salaklıklarına yorumla. Tamam mı
meleğim? Sen yaparsın.” Dedi. İşte isteğim buydu: ŞEFKATLİ ANNE SÖZLERİ…

“annecim,nasıl olmuşum?”
dedim elbisemin eteğini tutarak etrafımda dönerken.”benim prensesim hep
güzel,ne giyse yakışır”dedi annem de elindeki köpüklere aldırmadan mutfaktan
çıktığında,bana bir baktı” annecim sakın korkma,asla vazgeçme,sen yaparsın.
Yılmak yok”dedi. “sakın korkma,asla vazgeçme,sen yaparsın”diye tekrarladım
annemin huzur veren kelimelerini. 
NEVER GİVE UP