Corazón de acero

Corazón de acero

  • WpView
    MGA BUMASA 35
  • WpVote
    Mga Boto 2
  • WpPart
    Mga Parte 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Fri, Jul 14, 2017
Tal vez y no debí de decir que estaba mal o Tal vez debí no mentir o tal vez debí ser yo La nostalgia me llenaba de dudas sobre de Estar bien o estar mal sabiendo que Cambiaría con el tiempo pero No fue así quisiera tener mi,es de razones Para no estar mal sabiendo que Cambiaría con el tiempo pero No fue así quisiera tener miles de razones Para no estar aquí donde las noches son Pesadas con el sueño en Lagrimas y el pensamiento en llamas Sacrificando a mi corazón al no saber de el No entiendo lo que pasa en Mi cabeza sabiendo que ni con un deseo Cambiara lo sucedido pero si con un corazón De acero . Son manchas que marcan y todo el tiempo Pienso en lo maravilloso que seria estar Dentro de una cápsula de Tiempo para recordar siempre y lo Hermosos que fue el momento que no olvidare Nunca lo que mas me mata Y me destruye es saber que yo sabia la Respuesta correcta y me negué a saberla
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • El Precio de Amar-Guido Armido Sardelli
  • No Te Busque #1
  • Debo Entender ||C.V.&TÚ||TERMINADA
  • Esquizofrenia(KookTae)||Terminada||
  • Psicópata
  • ENTRELAZADOS
  • "ERES  TODOS LOS COLORES  EN  UNO,  A TODA DIMENSIÓN  "
  • 20 y 21 [✓]【#1 Saga: Corazones Destinados】

Hay cosas que uno no puede deshacer, por más que lo desee con todo el alma. Errores que no se borran, aunque te sangren los dedos de tanto intentar arreglarlos. Hay decisiones que cambian todo. Y yo tomé una. La peor. La dejé ir. No porque no la amara. La amaba tanto que dolía. La amaba en cada rincón de mi caos, en cada silencio que no supe llenar, en cada noche donde el insomnio me arrancaba pedazos. La amaba con una intensidad que me asustó. Y por eso, la empujé lejos. Pensando, en mi estupidez, que la estaba protegiendo de mí. Pero no la protegí. La destruí. Nunca volví a ser el mismo desde que se fue. Ni siquiera sobre el escenario, donde solía sentirme invencible. Ahora, cada vez que toco el piano, tengo miedo de encontrarla en alguna nota. Y siempre la encuentro. Está ahí, en cada acorde triste, en cada canción que me niego a terminar porque siento que le pertenece. A veces me pregunto si todavía me odia. Si piensa en mí cuando escucha nuestra canción. Si me extraña aunque sea un poco, aunque sea a escondidas. Si alguna vez le dolió tanto como a mí seguir viviendo sin nosotros. Yo no supe quedarme. No supe luchar por lo que más amaba. Me acobardé. Y en ese acto de cobardía, la perdí. El tiempo pasó. El mundo siguió girando. Y yo me quedé atrapado en ese día. En esa última mirada. En esa promesa rota. Hasta que volvió. Hasta que la vi. Hasta que nuestras miradas se cruzaron de nuevo. Y todo volvió. Todo el amor. Todo el dolor. Todo lo que callamos. Y entonces lo supe: Si tenía una sola oportunidad de hacer las cosas bien... esta era. Pero el miedo seguía ahí. Porque... ¿y si ya era demasiado tarde? Mar ya habló. Ya gritó su verdad en Morir de Amor. Ya sangró cada herida en palabras. Ya se vació en ese libro que tanto dolió. Ahora me toca a mí. Ahora es mi voz la que necesita romper el silencio. Ahora es mi historia la que necesita ser contada. Porque yo también morí de amor. Solo que lo hice en silencio.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman