LAOTANG

Dalgalı Deniz,
Bu sana yazdığım beşinci mektup... Bir kez daha sana gelişim ve bu mektupla bir daha senden gidişim... Yazdıklarımı okuyor musun? Artık okuman için yazmıyorum da ondan sordum...

Öyle bir işlemişsin ki içime, öyle bir tutmuşsun ki oradaki yerini; tutunmuşsum ben de sana... Artık varlığın bile yetmiyor derler ya öyle oldu, öylesine işledin işte. Gökyüzüne bakmam yetiyor. Bulutlara benzetiyorum. Çiçek topluyorum, yemek yapıyorum. Alıştığım bu hayatta sana olan muhtaçlığımı saklıyorum. Yine de içimdeki bir ses ya okursa ve onan da içi acıyorsa diyor. Yok acımasın canın. Canımın içi olmuşken acıtma canının içini...

Seni seninle değil, tüm gökyüzü ve yeryüzüyle anımsıyorum. Unutmak ne mümkün ama bir umut işte...

___________________________________________

"Evet ama söz mü?"

"Söz." Başımı yanağına bastırdığında gülümsüyordu.

"Ne sözü?"

"Deniz çocuğun okyanus sözü...''