Bir Cinayet Projesi

İhanet, yılların aşamadığı tek duygu.
"Şah, güzelim. Artık kendini koruyacak tek bir taşın bile kalmadı. Sadece bir tane piyon." Ares, kibirli bir gülümsemeyle sayacı gösterdi. "Son iki dakika. Yenileceksin. Tek başına. Yapayalnız." Masanın üzerinden kulağıma doğru eğildi. "Tıpkı küçüklüğündeki gibi."

Kıkırdadım. Daha zafere bile ulaşamamışken bu gülünç zafer gösterileri kendisini küçük düşürmesinden başka bir şeye yaramıyordu. Şah Mat yapmak için ilerlettiği taş bana yol açmıştı. Sağ elimin parmakları arasında kavradığım piyonumla birazdan parıltısının söneceği gözlerine bakarak şahını devirdim. Saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdım. "Mat."

Beni yeneceğine o kadar inanmıştı ki, durumun gerçekliğini kavramak istercesine birkaç saniyeliğine gözlerime baktı. Titreyen göz bebekleriyle satranç tahtasını incelerken, sağımdaki koltuktan çantamı alıp ayağa kalktım. "Piyonları hafife almaktan vazgeçmelisin. En beklemediğin darbeler hep en güçsüz gördüklerinden gelir. Seni gafil avlarlar." Yavaş adımlarla kapıya doğru yürüdüm. Elimi kapı koluna atmışken durakladım. "Tıpkı küçüklüğündeki gibi." Koltuktan kalktı ve tam karşıma dikildi. Yüzümü tutarak onunla göz teması kurmamı sağladı. "Hayır. Tıpkı küçüklüğümüzdeki gibi..."