EREASE ME

(...) Siedziałam na starym, zniszczonym krześle obserwując krążącego obok mnie chłopaka.
Serce pękało mi na drobne cząstki bo wiedziałam już, że był do tego zdolny. Był zdolny do tego wszystkiego o czym mówił Harry a ja jak głupia szukałam wytłumaczenia, że było inaczej.
- Po co mnie szukałaś? - Warknął nie mogąc się powstrzymać przed roztrzaskaniem jakiegoś mebla. - Mówiłem, że masz się trzymać z daleka!
Wydałam z siebie cichy szloch bo w sumie nie wiedziałam dlaczego go szukałam. Być może dlatego, że nie potrafiłam przestać o nim myśleć. O nim i o tym, jak smutny był kiedy ostatnio się z nim widziałam.
- Czułam, że coś jest nie tak.
- Na merlina, Judith! - Krzyknął łapiąc dłońmi oparcie mojego krzesła, kompletnie ignorował strach w moich oczach. Pchnął mnie na ścianę i nachylił się tak, że byłam zmuszona by patrzeć mu w oczy. - Miałaś tego nie widzieć. Nie ty. (...)