İntikam

Ben Alev,Neden herkese bir şans daha verilirken bana verilmedi bu hayatta? neden diğerlerine "o ergen onu incitmeyin" diye mazeret sunarken benim de 17 yaşında bir ergen olduğumu yok saydılar? neden diğer insanların gözle görülebilir kocaman hatasını yok sayarken benim ufacık bir hatamı dağlar kadar yüksek gördüler. Bunların hepsini neden ben yükleniyorum? artık sırtım ağrıyor, taşıyamıyorum. çok ağır geliyor. ama birisi de çıkıp "ben sana yardım eder yükünü hafifletirim" demiyor. bir uçurumun kenarındayım, yaşamakla ölmek arasında seçim yapmaya çalışıyorum. birisi de çıkıp gelse; "yapma seni kaybetmeyi göze alamıyoruz" dese o insanların elinden tutup, destek alarak evime gitcem. Ama kimse gelmiyor. ben o uçurumda düşünmeye devam ediyorum. uçurumun derinliğine bakıyorum, nasıl öleceğimi hesaplıyorum. "Ben öldükten sonra üzülecek biri var mı"? diye soruyorum kendime. düşünüyorum, düşünmekten kafayı yiyorum. Ama sonunda cevaba ulaşmayı başarıyorum ; yok! seni seven önemseyen bir tane bile insan yok. "ne anlamı kalıyor yaşamanın atla gitsin o uçurumdan" diyorum. sağ ayağımı öne doğru atıyorum, tekrar düşünüyorum ne için yaşıyorsun? cevap ; hakkaten ne için yaşıyorum ben göçüp gitsem bu dünyadan kimin umrunda olucam? sol ayağımı da uçuruma doğru atıyorum ve seçimim sonuçlanıyor. Yeryüzünde yere düşüşümün şiddetiyle rüzgar daha bir şiddetli esiyor, tenimde ki sıcaklığı bunaltıyı alıp götürüyor. sonra toprağa değiyor bedenim. ilk yaratılışımız gibi sonra yavaş yavaş kanlar akıyor o susmayan kafamdan ama ilk defa birşey oluyor kafamdaki sesler birdaha konuşmamaya yemin etmiş sanki. sonra daralmış sıkılmış insanların üzdüğü ruhum çıkıyor bedenimden geriye sadece her üzüldüğüm de öfkelendiğim de yaraladığım bedenim kalıyor...