Hevin

Hevin

Gecenin tir tir titreten ayazında davet edildiğim partinin terasında ne işim olduğunu sorguluyordum. Davet aşağıdaydı. Ama ben o kalabalıktan bunalıp terasa atmıştım kendimi.

İçeriden çalan müzik sesi dolduruyordu kulaklarımı. "Tenin almış beyazlığını ay'dan, saçlarının rengi geceden, bundan geceye sevdam."

Sonra ayak seslerini duydum. Teras karanlıktı. Sadece ay ışığı vardı. O da yüzünü görmeme imkan sağlamıyordu.

Lakin o yabancı benim kolumdaki küçük dövmeyi görmeyi başarmıştı. Aynı zamanda saçlarımı da. Ben sadece uzun boyunu görebilmiştim. Siyah bir silüet gibiydi benim için.

İsmimi söylemek istemedim. Sordu ama söylemedim. "Olur da bir gün karşılaşırsak, tabi bu imkansız ama o zamana kadar istediğin gibi hitap edebilirsiniz." Dedim.

"Hevin." Dedi heyecanla. Sonra kendini toplayıp "Hevin olabilir mi?" Diye sordu.

"Olabilir." Dedim sadece.

Yıllar sonra bizi bir araya getiren kader miydi? Yoksa bizim birbirimize olan ölümsüz inancımız mı?

......................

Yıllar süren bir bekleyiş, hayal edildiği gibi olmayan kedere boğan bir karşılaşma. Tam yas tutacak iken gelen sevinç.