ZAMBAK

Karanlığın en aydınlık yolu umuttur

_____

Çekmecemi yavaşça araladım. Bir an tereddüt ettim, üzülmeye,Hatırlamaya onca yaşananlardan sonra yeniden görmeye hazırmıydım?
Bilemiyordum.
Yavaşça çekmeceyi geri kapattım. Şimdi zamanı değildi, yapamazdım.
Belkide atmalıydım. Evet en doğrusu buydu. Her geçen gün daha'da battmak, suçlanmak, pişman olmak istemiyordum.

Çekmeceği açıp bi çırpıda siyah bantlarla kaplanmış kutuyu elime aldım. Hızlı adımlarla odamdan çıktım. Hemen dış kapıyı açtım. Ayağıma ayakkabı bile giğimeden dışarı çıktım. Önüme ilk çıkan çöp konteynırına hızlı adımlarla ilerledim. Çöp konteynrına ulaştığımda kutuya son kez baktım. O an içim acıdı kendimden tiksindim. Anılar gözümün önünden bir şerit gibi geçti. Hareket edemedim. Atamadım elimde öylece kaldı. Fakat yaşadıklarım aklıma gelince kutuyu büyük bir nefretle çöpe fırlattım. Fakat içimdeki acı geçmedi ama rahatlamış gibiydim . Kendimi daha hafif hissediyordum. İçimdeki rahatlıkla eve doğru döndüm ve ilk adımımı atıp çöpten uzaklaştım...