ACILARIN EN DERİNİ

Çok garip hissediyordum. Sanki bir kum saatin içine hapsolmuştum. Üzerime su doldurmuşlardı. Gelip çeviriyorlardı ve ben öylece dökülüyordum. Tam bittiğini düşünüp rahat bir nefes alacakken tekrardan çevriliyordum ve sular altında kalıyordum. Aklıma yaralarım geliyordu. Sanki bir kum saatine kapatılmıştım ve üzerimdeki suların altında, acılarımda boğuluyordum. Dışarıdan beni görüyorlardı. Ama kimse açamıyordu kapağını. Kimse kurtaramıyordu beni.

Merhaba, ben Derin Özkan. Annesini küçük yaşta kaybeden, annesinin ölümü için suçlanan ve küçük yaştan itibaren babası tarafından dövülen, abisi tarafından yalnız bırakılan ve doğduğu için herkesin hayatını alt üst eden küçük bir kadınım.

Merhaba, ben kendi acılarımın derinliğinde boğulan, annesinin ölümüne sebep olan, babasının tek pişmanlığı olan, abisinin verdiği söze inanacak kadar salak olan Derin Özkan.

Ve merhaba. Ben her şeye rağmen hâlâ küçük bir kadınım...