Uczuleni na życie

- Przyszłam się pochwalić-spojrzał na nią z takim żalem i taką nienawiścią że aż się zatrzęsłam, a ona tylko się zaśmiała- Uratowaliśmy już większość świata.

-Ty nikogo nie ratujesz! Ty ich mordujesz!

***

-Musisz mi pomóc. Świat jest w niebezpieczeństwie.

-Przystopuj. Numer jeden. Właśnie chciałaś mnie zabić. Dwa. Chyba nie miałaś telewizji w tym psychiatryku.- wyszczerzyłam się złośliwie przy słowie "psychiatryk"-Nie żyję powyżej 80% procent świata. Trzy. Musisz mi powiedzieć czy się pobrudziłam. Wydaję mi się że przez kogoś mam całą twarz w keczupie!

***

Co ty robisz w mojej głowie?! Zostaw mnie w spokoju! -krzyczałam ale nic nie wydobyło się z moich ust, skronie zaczęły pulsować przeszywającym na wskroś bulem. Ostrym, nie do zniesienia. Świat zamigotał i poraził oczy jasnymi kolorami.

-Niszczę cię.

Poczułam że spływa po mnie zimny pot i że zaraz zemdleję.

-CO TYM IM ZROBIŁAŚ, STARA WIEDŹMO?!

****

-Charlie... To wszystko przez ciebie... To przez ciebie oni nie żyją. -ręka Grace wskazała na moich braci- Zdradziłaś nas...

-Nie, błagam! To nie tak! JA NIE CHCIAŁAM! JA NIC WAM NIE ZROBIŁAM! CHCIAŁAM TYLKO POMÓC!

-Po prostu do nas dołącz. - ręce Grace jeszcze przed chwilą bezwładne, złapały mnie z szybkością jakiej nie spodziewałabym się po... zombie. Zacisnęły się na mojej szyi.

***

-Jak skończę zjedzą cię ryby. -syknęłam tak żeby nikt nie słyszało. Heh.

***

-Pani, czy mogę wyruszyć na misję?

-Wiedziałam że o to spytasz. Wiem też że długo tu nie wytrzymacie. Piaski pozwolą wyjść tylko wam.

****

-Myśle że gdy zniknę wymiary zdarzą się wygenerować ale ja wrócę.
-Nie będę tęsknić.
-Ja tak. Gdybym nie miała do ciebie słabości nie rozmawiałabym teraz z tobą. Do zobaczenia.
-Dziękuje? -żachnęłam się.
-Masz 5 minut żeby pożegnać się z rodziną.

***
Michael wierzyła w drugie szanse. Dlaczego i ja nie miał