Beyaz Kelebek

"Senin duyguların yok mu şimdi? Hiç mi yok?" gözlerini kısıp yüzüme baktı.
"Bunu nerden çıkardın?" saçlarımı kulağımın arkasına koyup açıklamaya başladım.
"Robotların duyguları olmaz diyorlar. Sen beni hiçbir zaman sevemeyecek misin?"
gözlerim dolmuştu, utanmasam ağlayacaktım.
"Aynı zamanda bir insanım, unuttun mu? Yarı robot yarı insan." gülümsedi. Hayatına rağmen gülümsedi. Yaşayamadığı çocukluğu benim aksime umrunda değildi. Çünkü ona göre çocukluğunu yaşayıp beni tanımamaktansa, benim uğruma bir yirmi yıl daha feda edebilirdi.

Laboratuvarda başlamıştı hayatı. O bir denekti. Yarı insan yarı robot...İnsanlığın belki de en acımasız örneğiydi. Savaş için yaratılmıştı. Oysa ruhu bir kelebeğinki gibiydi. Benim beyaz kelebeğim.