pluviophile

Deszcz smakuje jak marzenia.
Jak tysiące drobnych nadziei i pragnień. Jak delikatna pobudka z najpiękniejszego snu. Jak ukojenie dla duszy, spokój dla umysłu, odciążenie dla serca.
Deszcz smakuje jak jego usta.

Callista zawsze czuła, że pora deszczu jest niezwykła, że czując na skórze kropelki wody można doświadczyć cudów.
A powszechnie wiadomo, że najpiękniejszy deszcz pada latem u jej babci, w Nantucket. To tutaj narodziły się jej pierwsze wspomnienia i spełniały się marzenia.
Od początku czuje, że te wakacje będą szczególne - o czym dobitnie przekonuje się w chwili, gdy tuż po tym, jak upada twarzą w mokry piach, odkopuje starą, zniszczoną vespę - motocykl jak z katalogów jej ukochanego, zmarłego dziadka. Callista nie widzi innej opcji, jak tylko przywrócić pojazdowi lata jego świetności, w czym pomaga jej arogancki mechanik ze słabością do nielegalnych wyścigów i diabelskim uśmiechem.

~ 𝑮𝒅𝒚𝒃𝒚 "𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝑩𝒍𝒂𝒎𝒆 𝑴𝒆" 𝑻𝒂𝒚𝒍𝒐𝒓 𝑺𝒘𝒊𝒇𝒕 𝒃𝒚𝒍𝒐 𝒌𝒔𝒊𝒂𝒛𝒌𝒂, 𝒐𝒑𝒐𝒘𝒊𝒂𝒅𝒂𝒍𝒐𝒃𝒚 𝒉𝒊𝒔𝒕𝒐𝒓𝒊𝒆 𝑪𝒂𝒍𝒍𝒊𝒔𝒕𝒚 𝒊 𝒁𝒂𝒚𝒅𝒆𝒏𝒂 ~