(nie)wiarygodna

(...)Właściwie to sama nie wiem kiedy straciłam poczucie kontroli nad swoimi słowami, nie umiem mówić prawdy, albo inaczej... świat stracił dla mnie swoją szczerość. (...)
Sara, młoda kobieta pogrążona w ciężkiej depresji z powodu śmierci półtorarocznego synka. Nie pamięta jak doszło do jego zgonu,
odsuwa od siebie ten fakt. Żyje z przekonaniem, że jej dziecko wciąż jest żywe. Rozmawia z nim...
gdy siedzi sama na fotelu.
Zaczyna odbierać telefony z nieznanych numerów, w których słyszy płacz dziecka.
Czy to tylko wyobraźnia?
Czy Sara pogrąża się w chorobie?
Szaleństwo?
A może zbrodnia bez śladów, skrywająca w sobie rodzinną tragedię?
(...) Czuję, że dzieje się coś złego, najpierw ten płacz, a później obrazy... okropne wizje w mojej głowie, wspomnienia... a może to tylko moja wyobraźnia?(...)