Lobelya

On yaşındaydım.

"Baba" diye bağırmıştım naaşını önümden aldıklarında. Peşinden koşmaya başlamıştım. Kollarımdan tutmuştu annem sertçe, gözümün içine bakmıştı acıyla yada ben öyle sanıyordum. Gözünden tek bir damla yaş akmamıştı babamın ölüm haberini duyduğundan beri.

Annem beni tutmaya çalışırken onu gördüm, babamı, tabutundan çıkarıp kazdıkları mezara koymuşlardı.

O kadar çok ağlıyor o kadar çok nefesim kesiliyorduki annemin ellerinden kurtulup koşarak babam için kazılan mezarının içine girmiş,babamın kefene sarılmış cesedine sarılmıştım sımsıkı. Kimse tutamamıştı beni. O kadar sıkı sarılmıştım ki kimse alamıyordu beni oradan.

Babama sarıldığım sırada mezara biri daha indi elini omzuma koydu nazikçe,kafamı kaldırıp kızarmış gözlerimle baktım kehribar rengi gözlerine.
Ona baktığımda gülümsedi, eğildi ve kulağıma fısıldadı; "Hadi çıkalım buradan baban seni bana emanet etti küçük. Eğer buradan çıkmazsan baban çok üzülür hadi çıkalım. Hem sana hediyeleri vardı onları görmek istemez misin ?"

Elini uzattı tutmami bekledi, kafamı çevirip son kez babama baktım kefenini öptüm doyasıya. Tuttum elini ve ayağa kalktım ardından ikimizde mezardan çıktık.

Yanımdaki sim siyah saçlı ve kehribar rengi gözlü çocuğa baktım.
Ağlamam kesilmişti dimdik duruyordum babamın mezarı başında.
O gün son defa ağlamıştım ve bir daha ağlamamaya yemin etmiştim.
Çünkü ben babamın kızıydım.