SESSİZLİK

Karanlığın içine doğmuştu.
Hayat, onun için ne renkliydi ne de anlamlı. Sadece sessizce akan bir zaman, içine gömüldüğü bir boşluk vardı.

Ta ki...
Dört yabancının hayatına tesadüf gibi girip kader gibi yerleşmesine kadar.

Onlar geldiğinde ilk kez "arkadaşlık" kelimesi bir anlam kazandı onun için.
Yabancısı olduğu gülüşler, paylaşmalar, dayanışmalar arasında başlarda kendini kaybolmuş hissetti. Ama zamanla... kalbinde yıllardır saklı tuttuğu sıcaklık filizlenmeye başladı.
Artık o da grubun bir parçasıydı. Ve her parça, kendi yarasını da beraberinde taşıyordu.

Hayatlarını sıradanlıktan uzakta, aksiyonun kıyısında yaşadılar.
Birbirlerine tutundular.
Her zorluğun üstesinden birlikte geldiler.
Ama bir gün...
Tam da "Her şey yolunda" dedikleri bir anda, karanlık yeniden usulca yaklaştı.
Ve bu kez sıradan bir bela değildi gelen.
Saklamaya karar verdiler. Sessiz kalmaya. Ama bilmedikleri bir şey vardı:

Kimi sırlar karanlıkta büyür, kimileri ise insanı içeriden tüketir.

Ve şimdi tek bir soru yankılanıyordu kızın zihninde:

"İnsanlar neden bu kadar acımasız...?"

          ~ Litost