İNTİKAL

"Bana neden öyle bakıyorsun, Ezel ?"
Gözlerimi saatlerdir beni seyreden Ezel' e çevirdim. Bana olan bakışı farklıydı. Tutkudan çok yüzümün her bir noktasını aklına ve ruhuna kazıyormuşcasına seyrediyordu. Ona daha çok yakınlaştım.
Karanlıkta parlayan ela gözleri bir çok duyguyu barındırıyordu.
Tutku.
Aşk.
Sevgi.
Ama son günlerde bütün hepsini es geçerek kendini belli eden farklı bir duygu vardı koyu kahve gözlerinde.
Korku. Yıllarca korku nedir bilmeyen, ona karşı gelen insanlara korkunun binbir türlüsünü yaşatan, onca tehdite rağmen her zaman omuzları dik olan adam şu an geceyi bile yanında sönük bırakacak karanlıkta ve bir o kadar da korku doluydu.
"İklim sensiz-" dolan gözleri yüzünden konuşamıyordu. Korku ve endişe bir gözyaşı misali yanaklarından süzülürken cümlesinin devamını getiremeyecek kadar yorgundu. Dayanamayıp elimi koyu kahve gözlerinden akan yaşları silmek için yeltenmişken şimdi o yaşları boynumda hissediyordum.
"Ben sensiz ne yapacağım?" Kokumu bütün ciğerlerine hapsetmeye çalışırcasına içine çekerek
"Ben kokun olmadan nasıl geceyi gündüz edeceğim Şifam?"