Ölü Şehir

Ölü Şehir

Reads 41
Votes 7
Parts 3

Ongoing

Last published Tue, Jun 11, 2024

Gözlerinin arkasında ki nefreti okuyabiliyordum. Netti anlatmak istediği her şey belliydi.İlk defa o gün anladım gözlerindeki ifadeyi, ilk defa o gün fark ettim gözlerinin ela değil de kahverengi olduğunu. Büyük bir nefretle yanımdan ayrılınca farkına vardım. Masal değildi, oyun da değildi netti konuşmadan anlattı. İlk defa onun gözlerine bu kadar derin baktım. "Aynı gökyüzüne bakan başka şehirleriz" diye mırıldandım.

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines