LİGARBA

BİR KIZILDERİLİ ATASÖZÜ DERKİ;
Dünyadaki her şeyin bir sebebi vardır. Her bitki bir hastalığı tedavi etmek için büyür ve her insan bir görevle yaratılmıştır.

Ve unutmayalım.
BİRİNİ SEVMEK SEÇİM DEĞİLDİR, KALPTEN GELEN BİR DUYGUDUR.

KORKUYORDUM.
Ya düşersem. Şuan. Şimdi.
'İyi misin'' dedi içimi görürcesine. Nasıl berbat gözüktüğümü gözlerindeki siyahlıkta görüyordum. İçtenlikle, gerçekten merak ederek sormuştu. Stresten kımıldayamadığım için göz ucuyla yavaşça elimi kaldırarak ona doğru uzattım.
'' Tut beni. Lütfen. Kurtar beni!'' dedim pes ederek. Yüreğim ağzımdaydı. Hangi akılla dakikalarca burada sallanmıştım. Gözleri rahatlamıştı. Aramızdaki dört adımlık mesafeyi hızla kapatıp tuttu elimi. Sıcacıktı elleri. Bende bedenimi ona doğru çevirmeye çalışırken topuklular ayağımı kaydırdı ve bedenim boşluğa doğru süzüldü.
Koca bir çığlık kaçtı dudaklarımın arasından boğazımı yırtarcasına hızla tuttum ellerini daha güçlü. Oda iki eliyle kavramıştı benim ellerimi '' sakın bırakma ellerimi ne olursa olsun'' derken benimle beraber aşağı doğru sarkmış beni yukarı çekmeye çalışıyordu. Ayaklarım boşlukta savrulurken topuklular ayağımdan çıkarak aşağı düşmeye başladı. Ayakkabılarım düşerken sadece izleyebildim onları boş gözlerle..
'' Bana bak! Dikkatini bana ver. Sakın bırakma ellerimi. Duyuyor musun beni'' dedi endişeli ses tonunu tüm bedenimde hissettim ve kendimi toparlayarak ona çevirdim kafamı. Tüm samimiyetimle tuttum ellerini. Bir boşlukta sallanıyordu bedenim. Hâlbuki on dakika önce atmak istemiştim kendimi düşüncesizce. Şimdiyse gitmesi için yalvardığım adama beni kurtarması için yalvarıyordum.
''Lütfen bırakma beni. Kurtar beni. Bırakma'' sesim yakınırcasına muhtaç çıkıyordu.
'' Bırakmam''dedi.