Asi Yüreğim

Acılar içinde yaşanılan bir şöhretten daha kötü ne olabilir ki şu yalnızlıkta. Sabah uyandığında, o her zaman duymayı beklediğin yağmur sesi artık doldurmuyorsa kulaklarını, geriye hiçbir şey kalmamış demektir. Hayatının ortasına bırakıp gittikleri bir yabancının sesiyle her gün imtihan olurken Nazlı, bütün yaşantısının altına üstünü getirdikleri bu yabancıya savaştıkça yenilir. Ellerinden kayıp giden hayatının arkasından bakarken sildiği göz yaşları bütün okyanuslardan daha derindi. Nazlı ve Korhan. İkisi de çırpındıkça verdikleri mücadelenin içinde kaybolup, hiç beklemedikleri ve kaçamadıkları bütün o anların esiridirler.

Ben Nazlı?
Ben Korhan?

"Tut beni! Benim sensizlikle geçirecek tek bir günüm dahi yok"