Kochaj mnie! [Billdip]

"To tylko faza, przejdzie ci" "Przestań zachowywać się jak pizda i weź się w garść" "Czemu nie możesz być taki jak inni?!" "Czemu się nie urodziłeś normalny?" "TO CHORE, PRZESTAŃ O TYM MÓWIĆ!" "Znaleźliśmy ci innego psychologa ten na pewno ci pomoże!"

Te wszystkie okropne słowa odbijały się echem w mojej głowie, z sekundy na sekundę robiły się głośniejsze. Mój oddech przyspieszył, a moje ciało zalał zimny pot, wzrok błądził gdzieś po ziemi.

Nagle chłopak objął mnie, tak jakby próbował mnie schować w swoich ramionach, powoli głaskał mnie po plecach.

"Jest dobrze" wyszeptał cicho "Jestem tu, nikt ci nie zrobi krzywdy" każde jego słowo sprawiało że ogromny ciężar który mnie przygniatał nagle zniknął "Płacz, krzycz a nawet możesz mnie uderzyć. Nie jesteś już sam, jestem z tobą" spojrzałem na niego choć obraz miałem rozmazany przez łzy wiedziałem że się lekko uśmiecha do mnie.

Tak, on widzi mnie a nie jakieś dziwadło, on zaakceptował każdą moją nie doskonałość którą mu do tej pory pokazałem. Może, ale tylko może... Tą też zaakceptuje.

Objąłem jego twarz w moje dłonie, powoli złączyłem nasze usta. Były ciepłe i gładkie nie to co moje które miały rozcięcie po walce. Nie odepchnął mnie, a wręcz przeciwnie, pogłębił nasz pocałunek. Gdy się odsunęliśmy spojrzałem w jego piwne oczy.

"Jesteś mój, Bill" powiedział niemo, a jego zierenice miały kształt kresek.