CEHENNEMİME KAR YAĞDIRSAN?

Beni yine o güven veren kollarının arasına aldı. Unutmaktan ölümüne korktugum o huzurlu kokusunu bir kez daha içime çektim. Ağlamaktan, bağırmaktan kısılmış olan sesimle "Hatırlıyorum." diye fısıldadım. Sanırım olup biteni içime atma faslı buraya kadardı. Ona anlatmayıp kime anlatacaktım sanki? Sahi benim kimim vardı? Bana güven veren herkesin gidişini elim kolum bağlı izlemiştim. Buraya kadardı. O gidemezdi. "Beni bırakma." dedim neredeyse duyulmayacak kadar güçsüz çıkan sesimle. Anlaşılan duymuştu. Yine. "Benim hiçbiryere gittigim yok minik kurabiyem."dedi, benim aksime güçlü çıkan sesiyle."Bırakmam" dedi. "Bırakamam da zaten."