Altın Vuruş

"Neden ağlıyorsun?" Sesinde ki merak tınısı şaşırtmıştı. Ben yine eser gürler diye beklemiştim ama yapmamıştı ya da fırtına öncesi sessizlikti bu. Artık hiçbir şeyi bilmiyordum. Hayatımın süreklendiği bu uçurumu tanımıyordum. "Ben- Ben-" Ne diyebilirdim ki? Yapmak istemiyorum mu? Yoruldum mu? Hayallerim bunlar değildi mi? Sence bunların hangisi önemliydi Ada? Bir gecede değişen bu hayat kimin umurundaydı? Sürüklendiğim uçurumda beni itenin o olmadığını ne zaman kabul edecekti kalbin?

Konuşmamı beklerken yüzündeki sertliğin azaldığını hissediyordum. Sinirlenmiyordu. Sabırla bekliyordu. İlk defa şefkatli davranıyordu. İlk defa bana bu şekilde bakıyordu. İlk defa bir şeylerin kırılmadığı, seslerin yükselmeyeceği bir konuşma geçecekti aramızda belkide. "Ben bilmiyorum. İçeride kendi ellerimle zehir hazırlıyorum. Mezun olurken bunu hayal etmemiştim. Ben masum insanları kurtaracağımı düşünürken şimdi şu odada-" Şefkatinden aldığım güç bu kadar sürmüştü. Çabuk tükenmiştim. Devam etmeyecektim. Ne dersem boş olacağının ikimizde farkındaydık.

Birbiri ardına hızla akan yaşlarla yüzümü ondan ayırdım. Yeterince zordu her şey ve ben daha da zorlaştırmaktan başka bir şey yapmıyordum. Kolları bedenimi sararken tutmaktan yorulduğum hıçkırıklarımı bırakmıştım. Eldivenlerimi bir yerine değdirmemeye özen göstererek omuzundaki yerlerini almıştı. Anlıyor muydu acaba içinde bulunduğum durumda ne kadar zorlandığımı? Belkide işini, planlarını aksattığım için sinirleniyordu bana? Alışık değildim. Ben bu çembere ait değildim. Bir gece ansızın süreklendiğim bu çembere ait değildim. Sürüklenmemiştin Ada Zorlu! Sen zaten hep buraya aittin ama gözlerini henüz açmıştın.