Kırmızı

Birden giren ve geçmişte yaşattığı duyguları yaşatmayan her şeyin bir sonu var. O sonda beyaza ulaşmak da var, siyahta kalmak da. Peki ya ortada kalmak... O nasıl bir duygu? Ne siyah ne beyaz. Gri mi hep renklerin ortası. Hep gri mi olacak işlerimin sonu? Ya kırmızıda kalırsam. Hiç buna ihtimal var mı? Bi olanak? Hiç düşünmedik değil mi. İşte ben o kırmızıda kalmış bir insanım, bir kadın, sevgili, evlat. İçimin acısı beni ne beyaza ne siyaha ne de griye yöneltti. Ben hep kırmızıdaydım. Benim duygularım böyle başladı. Azalacağını sandıkça fazlalaştı, kontrol etmeye çalıştıkça kaçtı. Belki toparlarım sandım. Belki. Ama denedim. Sonucu bilmiyorum sadece canımı yaktığında eminim. Nefes al, nefes al, nefes al. İnsanoğlu ne zaman var oldu? Ben kaç yaşındayım? Benim mesleğim ne? Ben aşık mıyım? Nefes ver, nefes ver, nefes ver. İşte şimdi başlamaya hazırsın.