Eymir

...

Deniz.

Kitap.

Deniz.

Kitap.

"Deniz. Kitap. Deniz. Kitap." Beynimin içinde dolaşan o iki kelime ne ara dilimden dökülür olmuştu hatırlamıyorum. Ben, ben sadece denizi istiyordum. Denizin hırçın dalgalarından dökülen nem taneciklerinin yüzümü kaplamasını istiyordum. Ve o kitabı unutmak.

Benim hayatım.. nasıl böyle bir hâl almıştı? En baştan beri içimde bulunan merak kırıntıları mı beni bu hale getirmişti?

Altüst olmuş aklım ve sanki kazadan yeni kurtulmuş gibi bitkin olan vücudum beni artık taşıyamazken kumlara çöktüm. Hırçın denizin beni almasını ve bir daha geri gelmemeyi dilemiştim belki de çökerken.

"Kaan?"

Uzaklardan kulaklarıma dolan o adamın sesinin beynimin bir oyunu olduğunu düşünürken vücudumu ileri attım ve ıslak kumlara doğru bedenimi yatırdım.

"Kaan n'apıyorsun?!"

Soğuk hırçın dalga yüzümü ve göğsümü kaplarken gözlerimi kapatıp sadece anın ferahlığı ile buracıkta uyumayı bekledim.
...