KARANLIK

Karanlığın ruhumu ele geçirmesi çok kısa sürede gerçekleşmişti. Her gün karanlığımda boğuluyor ama ölmüyor, ölemiyordum. Etrafımdaki katiller çoğalıyordu ve ben yavaştan deliriyordum. Ruhumu ve bedenimi ele geçiren kara bulutları gökyüzüyle püskürttüğü gün biliyordum ondan kurtulamayacağımı. Onun gökyüzü yakıcıydı. Bu acı bana haz veriyordu ama alacağım psikolojik yaraları hiç hesaba katmadan karanlığımla beraber onun gökyüzüne daldım. Kim bilebilirdi ki gökyüzünün bu kadar derin olduğunu...