De laatste dans

Nog een aantal minuten en dan is het zover. Mijn achttiende verjaardag. Maar er voelt iets niet juist, alsof er iemand de hele tijd achter mij zit. En dan zie ik hem. Zijn ogen zo doordringend dat ik het beangstigend vind. Zo beangstigend dat ik erdoor gepassioneerd word dat ik wil weten wie hij is. De klok slaagt middernacht en mijn vreugde maakt direct plaats voor verschrikkelijke duisternis. Ik hoor mensen schreeuwen tot hun laatste moment. Zodra ik met Maxime en de jongen buiten sta merk ik pas op dat mijn familie nog binnen zit. Iedere schreeuw is nog akeliger als de ander, het is net alsof ze worden aangevallen door iets. Na een tijd is het opeens muisstil en ik besluit om naar de andere te gaan kijken. Hier zie ik het dan, wat een ravage. Iedereen was voor zich uit aan het staren en je kon geen emotie bespeuren. Het enige wat je wel kon zien was dat iedereen die nog binnen zat 'leeg' is geworden. "Het lijkt wel alsof hun emoties eruit zijn gezogen. Zoals een bloedzuiger je bloed eruit zuigt. Alleen is het nu de Leech die de emoties uit mensen heeft gezogen", zeg Maxime. Ik voel de grond onder onze voeten beven, het begint steeds harder en harder te beven. "Loop naar buiten! Nu!", roep ik snel voordat ik zo snel mogelijk als ik kan begin te lopen. Max, mijn vader, mijn broers, wat moet ik doen? redden ze het wel? Red hij het wel?