Ölü Kar Tanesi

"Bu kadar mı düşmansınız? Bu kadar mı nefret ediyorsunuz birbirinizden?" dedim avazım çıktığı kadar bağırarak. Artık bu savaşı bitirmek için elimde hiçbir şey kalmamıştı. Her iki tarafında gözünü sadece intikam bürümüştü. Ve herkes canını ortaya koymuştu. Kimse birbirini tanımıyordu. Tek dertleri içlerinden birinin ölmeseydi. Çünkü biliyorlardı ki içlerinden biri giyinilirse, hepsi kaybederdi.

"Senin burada olmaman gerek Mehir. Bin arabaya!" dedi Enis, elindeki silahı Yağız'a çevirerek.

"Gitmiyorum!"dedim yanına koşarak. Artık patlaması gereken silah, tam da şu anda olması gereken yerde, kalbimde, ait olduğu yerdeydi.

"Mehir!" dedi Enis kısık sesle ."Git buradan, lütfen!" Ona kafam olumsuz anlamda salladım ve soğuktan buz gibi olan parmaklarımı yanağına değdirdim

"Üşüyorsun değil mi?" dedim gözümden bir damla yaş akarken. "Git buradan!" dedi. Sesi hala kısıktı. "Ben de üşüyorum senin gibi ama soğuktan değil." dedim burnumu çekerek. "Korkudan seni kaybetme korkusu beni üşütüyor Enis. Neden biliyor musun? Çünkü sen bana her korktuğumda üşümeyi öğrettin. Çektin aldın yorganı üstümden ve üşümeme izin verdin. Çünkü biliyordun, bugünün geleceğini biliyordun!" dedim dudaklarımı dişleyerek. Her kelimem sana doğru daha da derine batıyordu ve ben daha da mahvoluyordum.

"Eğer gerçekten üşümeyi öğrendiysen, git buradan. Çünkü artık soğuk seni korkutamayacak." dedi acımasızca. Başımı bir kez daha olumsuz anlamda salladım. Onu bırakmak istemiyordum. Çünkü kış'a ait kar tanesi, kışı seven kardan adamsız yaşayamazdı. "Ama biz birlikte üşüyemedik Enis. Buradan gidersem eğer dev kardan adamın, küçük kar tanesi yalnız kalacak." dediğimde silahı tutmayan eliyle yüzündeki elimi yavaşça aşağıya indirdi. "Kardan adam çoktan eridi kar tanesi, o artık kışı sevmiyor..."

ENİS ARCA & MEHİR OMAÇ

OKURKEN ÜŞÜMEYE HAZIR