Aradığım Dost

Hiç bu kadar güçsüz olduğumu hissetmemiştim. Gerçekten şuan ağlıyorsam sadece sinirden. Bunu nasıl yapabilir nasıl bu kadar acımasız olabilir. Bir insan sevdiğini nasıl kırabilir? Hiç onunla konuşmamalıydım. O mesajı atmamalıydım.

Onunla liseye ilk başladığım sene tanışmıştık. Çıktığım çocuğun arkadaşıydı. Çok fazla konuşmazdık başlarda sadece merhaba merhaba. Sonra ne olduysa oldu konuşmaya başladık. Yaz tatilinde arkadaşlığımızı ilerletmiştik herkesten herşeyden daha çok seviyordum onu. Belkide beni en çok o tanıdığından bu kadar bağlanmıştım? Her gün bana Browni alırdı beraber yerdik. Hafta sonları basketbol oynardık. Lise 2'de bi kızla konuşmaya başlamıştı başlardan pek fazla önemsemesem de ona aşık olduğunu öğrendiğim de benim için herşeyin bittiğini anlamıştım. Bana ayrılan sürenin sonuna geldiğimi fark etmiştim. O gün onunla çok büyük kavga etmiştik. Bana kendi hatanla yaşa demişti. Bizi sen bitirdin hayatının sonuna kadar bu vicdanla yaşa demişti. Haklı değildi ben haklıydım çünkü onu seviyordum kaybetmek istemiyordum paylaşamıyordum. Çünkü ona aşıktım. O her ne kadar arkadaş olarak görse de aşıktım işte ona.
Sevdiği kızla çıkmaya başladıklarını öğrendiğim de hiç tereddüt etmeden o gece ağlayarak onun evine gitmiştim. Herşeyi anlatacaktım çünkü olmuyordu böylesi çok kötüydü bilmesi gerekiyordu. Ziline uzunca bastıktan sonra kapıyı açan annesiydi. Annesini selam verip Koray'ı çağırmasını istemiştim. Beni kırmamıştı Koray gelince ağladığımı gördü ama hiç birşey yapmadı. Hiç uzatmadan konuşmaya başlamıştım. ''Üzgünüm Koray seni sevdiğim için kıskandığım için önemsediğim için paylaşamadığım için. Sana aşık olduğum için üzgünüm.'' dedim ve ordan uzaklaşıp koşmaya başladım.