opia

hücreye doğru götürülüyordum avazım çıktığı kadar bağırıyorum
"O pic öldürmedi!"
kendimi polislerin kolundan kurtarmaya çalışıyordum bir o yana bir yana taki hücrenin içindeki çocukla göz göze gelene kadar verdiği his bambaşkaydı beni daha çok ağlamaya itiyordu mavi gözleri kıpkırmızı aynı benim gözlerim gibi bu koca yerde kendime yakın gördüm onu o demirlerin arkasında ki çocuğu 1 saniye bile göz göze gelmemiştik ama gözlerindeki acı kalbime kazınmıştı resmen ama şuan derdim bu değildi kendime gelerek tekrar bağırmaya başladım ama nafile.

(hikaye küfür içermektedir!! şimdiden uyarıyorum ama öyle abartı küfürler beklemeyin hahaha hikayeyi yazarken dinlediğim şarkıyı bolum başına koymak istiyorum her ne kadar yazının etki edeceğini düşünsemde şarkı ile daha etkili bir okuma ve hayal kurma isteği gerçekleşiyor yani benceee)