SÖZÜM VAR

İnsanlar hayatlarında aldığı sözler ile yaşar derler. Peki ya verdiği sözler ? hayatınızda verdiğiniz kaç söz size yeni bir hayatın kapısını araladı ? Kaç söz sizi hem pişman bir o kadar da iyi ki dedirtti ? Kaç söz sizi arafın tam ortasına atıp koşarak uzaklaştı ? Kaç söz sizi yalnızken yapayalnız bıraktı ?

Hayatımda verdiğim hiç bir sözden pişman olmadım olmamaya çalıştım ta ki o güne kadar hayatımda ilk kez vediğim bir söz beni pişmanlıklar içinde kıvrandırdı ? Bu güne kadar hep babama verdiğim sözler vardı benim için, iyi bir kul olacağım, iyi bir insan, iyi bir kız.... Hiçbir zamanda pişman olmadım ama şimdi hasta bir kadına verdiğim bir söz benim kaderimi şekillendiğinde benim elimden gelen sadece izlemek olmuştu. Hatalıydım belki, ya da bu hikayedeki tek hatasız kişi bendim, bilemiyorum.

Söz verdim, çünkü babam bir sözün ne kadar değerli olduğunu bana her fırsatta öğretti. Anlattığı çocuk masalları bile sonunda verilen söz öğütleri ile biterdi. Zaten hatırladığım en net sözü Mevlanaya ait olan, "Söz vermek bir mana ise. Sözü tutmak bin bir mana. Herkes söz vermesini bilir ama şeref yürekli olana . " sözüydü. Hayatımı şekillendirip yön veren söz. Nefret nedir bilmeyen beni, öfkeden bir haber olan ben, kötülüye çalışmayan aklımla çetrefilin içine atıldığımda nasıl baş edeceğimi kimse söylemedi bana.

Babam hasta bir kadına verdiğim bir sözün beni pişman etmesine izin vermeyeceğim her ne olursa olsun pişmanım demeyeceğim ben senin kızınım ne sözümden döneceğim nede pişman olacağım. Babam, benim SÖZÜM VAR ve bu sözümü tutacağım. SÖZ.