Tarrito, mi mejor amigo.

Tarrito, mi mejor amigo.

  • WpView
    MGA BUMASA 3
  • WpVote
    Mga Boto 0
  • WpPart
    Mga Parte 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Mon, May 8, 2023
A veces solo se necesita aire para respirar, una colchita para dormir y muchos besitos para saber lo que es el amor y la felicidad. Tarrito llegó a mi vida de la manera menos oportuna, no pensé en tener un cachorro de amigo, pues a veces corría riesgos y todo era incertidumbre para mi, no es que no pueda sobrevivir a ello pero tener un perro, convivir con el, no lo pensaba ni me lo imaginaba, sin dudar ahora sé que puedo decir lo realmente equivocado que estaba. El fue mi mejor amigo, casi hermano no humano que el destino pudo haberme regalado. Tarrito es un pedazo de mi corazón.
All Rights Reserved
#433
perros
WpChevronRight
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • DIARIO  DE UN ÁNGEL DARK
  • Quédate Conmigo [Finalizada]
  • EL ORDEN DEL AMOR
  • Amante de un Príncipe Oscuro (II Libro: Bilogía Amantes Siniestros)
  • ¿Se Puede Perdonar Todo? © [UME #1]
  • No Juzgues La Portada 3
  • Exhala
  • EL VIEJO SHEP: UN AMOR INCONDICIONAL
  • Querida Yo
  • ESPECIAL DE HALLOWEN

(Génesis 1) DÍA 1........... Aun lo recuerdo perfectamente...yo estaba ahí inmóvil, e incapaz de hacer algo por esos niños. Solamente me quede ahí parado mirando cómo se los comía la desesperación junto con el hambre, como a dos perros en la calle y yo del otro lado sin hacer nada para ayudarles. Yo me decidí entonces a hacer algo, así que me acerque a ellos lentamente, pero detrás de ellos venia una persona adulta con un arma en la mano y me decidí a correr rápidamente pero con cada paso Gélido que daba con sombría cobardía me decía a mi mismo con alientos de energía, (tengo que llegar, tengo que llegar hacia esos niños) mientras le rogaba al cielo que le dieran fuerzas a estas inútiles piernas que me retazaban paso por paso. Pero gracias a un golpe rotundo de suerte pude llegar a tiempo para gritar algo que cambiaría la historia de mi existencia...lo que yo había gritado a los 4 vientos fue ron palabras de sincero corazón desolado... mis gritos de esperanza fueron (¡HOLA HERMANOS, YA ESTOY AQUÍ, NO SE PREOCUPEN, NUESTROS PADRES ESTÁN POR LLEGAR!). Luego de haber dicho tales palabras, la persona armada se retiro inmediatamente Asia los callejones sombríos del barrio en donde nos encontrábamos. Dentro de mi ser poseía un cálido alivio pero todo eso cambio cuando me les acercaba a ellos ya que me sentía como un completo idiota, que les diría a esos dos huérfanos, porque yo no me burlaba de ellos debido a que yo al igual que los niños era un huérfano. Pero dentro de mi ser había dudas y sentimientos encontrados digo yo que aria con ellos si apenas y puedo sobrevivir en tales condiciones y en pleno invierno, pero eso se esfumo de mi mente ya que yo jamás me hubiese perdonado haberlos visto morir en manos de ese bastardo. Así que tome una decisión a la ligera, .........yo aquel día había adoptado a 2 niños como mis únicos hermanos.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman