PUSULAN VAR MI?|YARI TEXTİNG

PUSULAN VAR MI?|YARI TEXTİNG

  • WpView
    Reads 376
  • WpVote
    Votes 117
  • WpPart
    Parts 6
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Fri, Aug 18, 2023
!GERÇEK BİR WATTPAD TANIŞMA HİKAYESİ! (Kitapta geçen kullanıcı adlarının ve isimlerin gerçekle uyumu söz konusu değildir.) @Bayanadam: Pusulan var mı kız? @binkeredegelsem: Anlamadım? @binkeredegelsem: Ne yapacaksın pusulayı? @Bayanadam: Gözlerinde yolumu kaybettim, kalbine giden yolu bulmak için ihtiyacım varda. @binkeredegelsem: Profilim bile yok, gözlerimi nerden gördün? @Bayanadam: Görmeme gerek yok, hisler yeter. "Pusulan var mı?" Pusula, hayatımın en boşlukta geçen döneminde girdi hayatıma. Pusulanın beni doğru yola götüreceğini umdum, o bana yolu kaybettirdi. Pusula beni aşka inandırıp, aşka olan tüm inancımı kaybettirdi. Pusula birçok kez hata yaptı aslında; bana ihanet edebileceğini gösterdi. Ama pusula çantamdaki boşluğu o kadar güzel doldurdu ki; onu, hatalarına rağmen çantamda tutmaya devam ettim. Her geçen gün ağırlaştı pusula. Ve sonra çantayı deliverdi. Sonrası... Zaten sonrası koca bir boşluk. Kurgu tamamiyle şahsıma aittir. Herhangi bir kopyalama, (Ç)Alma girişiminiz aleyhinize olacaktır.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines