Hakenkreuz

Hakenkreuz

  • WpView
    LECTURES 5
  • WpVote
    Votes 0
  • WpPart
    Chapitres 1
WpMetadataReadEn cours d'écriture
WpMetadataNoticeDernière publication lun., mars 16, 2015
Başlayalı dört gün oluyor. Uykusuz geceler ve silahlar başlayalı ise sadece iki gün. Herşeyi nasıl mı başladı? Basit gibi görünen ama karmaşık hisler ve bolca düşünce barındıran bir konser bizi şuan bulunduğumuz duruma getirmişti. Ben yaptığım hiçbirşeyden pişman değilim. Konserde birden fazla devrimci ve aol görüşe sahip grup rap-metal, jazz veya rock yapıyordu. Konser ücretsizdi. Gelenlerin milyona yakın olduğu söyleniyor. Doğruluğunu bilemem. Konserde sondan bi önceki grupta solisttim. Plana göre havayı biz karartıcaktık sonrada Rage Against The Machine çıkıp konseri bitirecekti. Konser için taksime sahne kurduk. Rage Against the Machine kendi amfilerini kullandırtmıştı. 5 metrelik amfilerle çalmak, hemde milyon kişinin önünde. Protest şarkıları kaldıramayan hükümet konser tam bizim sahnede olduğumuz anda insanların arasına biber gazları atmaya başladı. Binlerce kişiyi çığlık atarken ve kaçışırken gördüm. Sahneden atşadım. Kalabalığa karıştım. İnsanlar yerlere düşüyor, kalkıyordu.
Tous Droits Réservés
#12
revolution
WpChevronRight
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Illustration

Vous aimerez aussi

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • Karven
  • Sessiz Yemin
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Halısaha |texting

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabinda hem Gercek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım. ​Evden dışarıya çıktığım günleri toplasam bir ayı geçmez. "Peki nasıl okula gidiyorsun?" diye sorabilirsiniz. Mithat Yel çok zengin biriydi ve öğretmenleri buraya, bu dağ başındaki malikaneye getiriyordu. Doğduğumdan beri bu ıssız, gözlerden uzak yerde yaşıyordum. Bu altın kafesten kurtulmak için 15 yaşımdan bu yana tam üç kez kaçmaya çalıştım. Ve her yakaladığında, karşılığını misliyle, hatta fazlasıyla verdi. ​Ama bu dördüncü denememdi. Ve bu sefer, geri dönm

Plus d’Infos
WpActionLinkDirectives de Contenu