Miej nadzieję i walcz!

-Słuchaj, ja nie chciałam ci zrujnować życia, po prostu samo jakoś tak wyszło –oznajmiła Karina, która weszła do pokoju.
-Idź sobie! –Krzyknęłam.
-Wiem, że jest ci ciężko, ale mogłabyś się choć trochę cieszyć moim szczęściem!
-Zajebiście, że odebrałaś mi chłopaka. Zresztą, jak zwykle mi coś odbierasz –powiedziałam nadzwyczaj spokojnie wstając z łóżka i wyciągając walizki z szafy. -Przecież jesteś tą lepszą z sióstr. Gratuluję ci chłopaka i życzę szczęścia na nowej drodze życia. Może chociaż wam się uda, a teraz proszę wyjdź stąd wreszcie.
-Nadia, co chcesz zrobić?
-Wyprowadzam się do ojca –odparłam i zaczęłam się pakować nie zważając na protesty siostry.