Çöl Ahusu

Çöl Ahusu

  • WpView
    Reads 32,275
  • WpVote
    Votes 3,174
  • WpPart
    Parts 34
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Thu, Mar 20, 2025
"Yapma Çöl Ahusu,yanarsın!" "Yanmaktan hiç korkmadım Ateş! Boşuna uğraşma ben kararımı verdim ama sen benim yanmamdan değil seni o yangının içine çekmemden korkuyorsun değilmi?" Yeşil hareleri tereddüt ve endişeyle parlıyordu,onu bu derece kısıtlayan neydi bilmiyordum ama vazgeçmekte istemiyordum. Tekrar araladım dudaklarımı. "Aklını işgal etmeme izin verdin,kalbinin kapılarını senmi açarsın yoksa benmi kırarak gireyim?" Bir anlık şaşkınlık esir aldı yeşilleri,sonra dayanamayıp gösterdi gamzelerini. "Dene bakalım kırabilirmisin o kapıları." Yüzüme yerleşen gülümsemeyle yanına adımladım.Karşı karşıya geldiğimizde dudaklarımı kulağına yaklaştırdım ve fısıldadım. "O halde kalbini sıkı tut çünkü onu senden alıcam." ● Okurken eğlenebileceğiniz,yer yer öfkelenip kızabileceğiniz birazda göz yaşlarınızı tutamayacağınız bir hikaye arıyorsanız doğru yerdesiniz buyurun kapıyı kırarak içeri girebilirsiniz. Hikâyenin taklit edilmesi,esinlenilip kopyalanması durumunda gerekli işlemler yapılacaktır bilginize.
All Rights Reserved
#941
hisler
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Karven
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines