Mahalle Komşum

İnci oturduğu bankta kulaklıklarını takip Valse dinliyordu. Bu şarkıyı birkaç hafta önce bir yerde duymuş ve çok beğendiği için ses kayıt etmişti. Çalan kişiyi görmemişti. Bütün gün o melodiler kulağında çalınıyordu. Ertesi gün gittiği parka yeniden gitmiş ve çalan kişiyi aramaya çalışmıştı. Piyano aynı yerde duruyordu. Üzerinde ki yazıya bakınca, belediyenin sanatsal faaliyetler için halka hediye ettiği bir şeyden ibaret olduğunu görmüştü. Burada belki de onlarca kişi piyano çalmıştı. İnci'nin Valse çalan kişiyi bulması imkansızdı artık. O gün ve sonra ki her gün parka gelip Valse çalmasını beklemişti. Hiçbir zaman da gelmemişti. İnci, her seferinde kayıt ettiği sesi açıp dinliyordu.

Şimdiyse kulaklarında çalınan tanıdık melodiler ile öylece duraksayıp binanın açık olan camına bakıyordu. Valse orada çalınıyordu. Ve aynısıydı.
İnci içinden süre tutmaya başladı.
"1..2..3..4..5..Bitiş..Uzun Vurgu..."
Aynısıydı. Uzun Vurgu çalan kişiye aitti. Kendine özel bir şey katmak istemişti. İnci bunu unutmamıştı.
Gözlerinin dolduğunu fark etmişti. Çantasından peçete çıkartıp göz yaşlarını silmeye başlarken az önce ki açık olan pencerenin kapandığını görmüştü.
Saniye farkıyla yine kaçırmıştı.
Saniye farkıyla Valseyi çalan adamı yine görememişti.