Karanlık

Önümdeki tutamları parmak uçlarımla kulağımın arkasına iteledim. Yüzümdeki sinsi sırıtışa baktım, vahşet kokuyordu sanki o sırıtış.

Derin bir nefes aldım sakinleşmek için, içimdeki duyguyu bastıramazken arkamı döndüm. Topuklularımın çıkardığı sesler ile birlikle çıktım odadan.

Beni karanlığa gömmek isteyenleri o karanlığa gömmeyecektim, o karanlık olarak çekilecektim üstlerinden. Aydınlığa çıkaracaktım.

Aydınlığa çıktıklarında ise her şey günyüzüne çıkacaktı, o gün kendi karanlıklarında boğulacaklardı.

Ben geliyordum, Efnan olarak değil,

Mihra olarak.