ARAVEN

Lise koridorlarında sessiz bir gölge gibi yürüyordu Asena.
Her sabah, aynı yüzle karşılaşıyordu:
Okulun zorbası... onun suskunluğunu hedef alan o çocuk.

Kendini savunmaktan, hatta konuşmaktan bile yorulmuştu artık.
Bir gün, içindeki ipin son düğümü çözüldü.
Karanlık göz kapaklarından içeri sızarken, dünya sessizce yer değiştirdi.

Ve Asena, gözlerini bambaşka bir hayata açtı.

Aynı okul.
Aynı koridorlar.
Aynı yüzler.
Ama bir farkla.
O nefret ettiği çocuk, şimdi onun sevgilisiydi.

Ne zaman, nasıl, neden olduğunu bilmiyordu.
Sadece bir şeyden emindi: Bu dünya doğru değildi.
Fakat ya yanılan oysa?
Ya gerçek sandığı kabus, aslında hiç var olmamışsa?

"Kaldırım arasında yetişen çiçek gibi, izlerimde yetiştiriyordu sevgisini."