LİYA

-"Liya lütfen böyle yapma, aç şu kapıyı kızım."

kimseyle konuşmak kimseyi görmek istemiyordum beni bana bıraksınlar istiyordum sadece.

-"Rahat bırakın beni tedavi filan olmak istemiyorum."

-"Tamam kızım sen nasıl istersen, dinlen biraz sonra tekrar konuşuruz."

Sessizliğimi koruyup gitmelerini bekledim. Ayak seslerinden gittiklerini anladım.

Anlamak istemiyorlardı beni, yaşadığım hayal kırıklığının tarifi yoktu, hep bi umutla o kapıdan girip, hayal kırıklığı ile çıkmanın ne demek olduğunu bilmiyolardı.

Hırsla bacaklarıma vurdum

-"Nefret ediyorum, sizi hissedememekten, işe yaramamanızdan. Herkesin bana acıyarak bakmasından nefret ediyorum."

Canım çok yanıyordu.

Gözümden bi damla yaş yanağımdan süzülüp aktı.