HALEL

Her şeyin dönüm noktası, bazı şeylerin farkına vardığım an, kesinlikle bu andı. Hani bazen bazı şeyleri geriye sarmak istersiniz veya "keşke zaman şuan tam bur'da dursaydı" dediğiniz anlar vardır ya işte şuan o anlardan birisini yaşıyordum.

Sadece ama sadece tek yaptığım şey; gözlerim dolu dolu - her an ağlayabilecek şekilde- yerde kanlar içinde, bana yardım etmem için yalvaran gözlerle bakan adama tepkisizce bakıyordum. Hatta şuan o kadar şoktaydım ki onu bu hale getiren kişinin şaşkınlığını bile yaşayamıyordum ve yine ben okadar aptaldım ki, hiç bir şey yap(a)mıyordum.

Ama o kesinlikle bir şeyler yapar, ne olursa olsun beni o halde izlemezdi değil mi?